मलाई नसोध कहाँ दुख्छ घाउ

मलाई नसोध कहाँ दुख्छ घाउ
म जे छु ठिकै छु बिथोल्न नआऊ ।

मेरो जिन्दगीमा सधैं यो उदासी
सकेकै छु जिउन कहीले नहाँसी
मेरो चाहन हो तिमी हाँसे पुग्छ
मेरो घाउ तिमी नहाँसे पो दुख्छ

यसैले म भन्छु तिमी मुस्कुराऊ
मलाई नसोध कहाँ दुख्छ घाउ ।

कतै बिरानीमा हराएँ भने म
कतै बेहोसिमा कराएँ भने म
मेरो प्राप्ती त्यही यती ठाने पुग्छ
मेरो घाऊ तिमी नहाँसे पो दुख्छ

अँध्यारोमै छोड दियो नजलाऊ
मलाई नसोध कहाँ दुख्छ घाउ ॥

उदास मेरो जीवन कथा कसैलाई भनिन

उदास मेरो जीवन कथा कसैलाई भनिन
यो जन्म भरी सहेको ब्यथा त्यो पनि भनिन

बेदना मेरो झन सुन्य केबल पहरा सुसाई
साहरा दिन जिन्दगी देख्ने छन जुन बिजयी
जीवन यो सम्झी गयो परन्तु को देख्छ
आफन्तलाई सम्झना रहे परन्तु जो देख्छ

गहिराइमा डुब्दै नडुब......

गहिराइमा डुब्दै नडुब
डुबिसकेको छौ भने मोती नटिपी नफर्क

पन्छिएर हैन गहिरिएर जाऊ
जीवनलाई बुझ्ने रहर छ भने
कि त लुकेर बस मृत्यु कुरेर
समस्याहरुसँग डर छ भने

हङकङ पोखरा

हिउँ त हैन फाप्रेको डङ्गुर
माया भयो अमिलो अङ्गुर
हङकङ पोखरा
निर्मोही आफ्नो को छ र?

बिदेसिनु लेखियो कर्मैमा
भाला रोपी नबोल मर्मैमा
जिउ त होइन ढुङ्गाको छपनी
आँउला माया नमरे म पनि
हङकङ पोखरा
निर्मोही आफ्नो को छ र?

कहाँ थियौ तिमी रंगमंच उठे पछी आयौ,

कहाँ थियौ तिमी रंगमंच उठे पछी आयौ,
समयले जवानी यो लुटे पछि आयौ,

ओइलिएका रहरहरु पलाउछ्न कि फेरी,
सम्झनाको असिनाले चुटे पछि आयौ,
समयले जवानी यो लुटे पछि आयौ,

कहाँ थियौ तिमी रंगमंच उठे पछी आयौ,
समयले जवानी यो लुटे पछि आयौ,